22 พฤษภาคม 2026
ข้อมูลเกี่ยวกับการบริจาคสเปิร์มนั้น ส่วนใหญ่มาจากมุมมองของผู้รับ (Donnie)
ต้องทำอย่างไรเพื่อรับการบริจาค? ต้องเลือกผู้บริจาคอย่างไร? ชีวิตจะเป็นอย่างไรหลังจากตั้งครรภ์? นี่เป็นเรื่องสำคัญ และแน่นอนว่าฉันอยากแบ่งปันข้อมูลนี้
แต่ครั้งนี้ ผมจะมองเรื่องนี้จากมุมมองที่ต่างไปเล็กน้อย
ความรู้สึกของคนที่ให้มัน หลังจากนั้น
มีบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้เพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น ผมคิดว่านี่เป็นเพราะผู้บริจาคมักไม่ค่อยเปิดเผยความคิดภายในของตนเอง อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้ที่กำลังพิจารณาการบริจาค การเข้าใจว่าอะไรเป็นแรงจูงใจของผู้บริจาคจะให้ข้อมูลที่มีค่าเพื่อช่วยพวกเขาในการตัดสินใจ ผมจะเขียนอย่างตรงไปตรงมา
ตอนที่ฉันเริ่มโครงการนี้ ฉันคิดอะไรอยู่ในใจ?
ผมเริ่มทำงานเป็นผู้บริจาคสเปิร์มในปี 2023
ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อหลังจากที่ฉันทุ่มเทให้กับงานมากว่า 20 ปี ฉันต้องเผชิญกับความจริงว่าตัวเองไม่มีลูกเป็นของตัวเองเลย ถึงแม้จะถึงวัยที่การหาคู่และสร้างครอบครัวเริ่มเป็นเรื่องยากขึ้น แต่ฉันก็เริ่มถามตัวเองว่า ‘มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้ที่เกี่ยวข้องกับเด็กๆ บ้างไหม?’
มีบางคนที่อยากมีลูกแต่ทำไม่ได้ ผมได้ทราบว่าการบริจาคสเปิร์มเป็นหนึ่งในทางเลือก และสุขภาพของผมเองก็ไม่มีปัญหาอะไร ดังนั้น ในกรณีนี้ ผมอาจสามารถช่วยได้
พูดตามตรง ตอนแรกผมกังวลเป็นหลักว่าตัวเองอาจทำไม่ได้ นี่เป็นกิจกรรมที่มีพื้นที่สีเทามากมาย ทั้งในแง่สังคมและกฎหมาย ผมอาจถูกเข้าใจผิด หรือถูกวิจารณ์ได้ แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกว่าผมอาจช่วยคนอื่นได้ ก็ชนะความกังวลนั้นไป
ครั้งแรกที่เราเสนอผลิตภัณฑ์นี้
ผมยังจำการส่งสินค้าครั้งแรกนั้นได้อย่างชัดเจน
เราได้มีการติดต่อกันหลายครั้ง ตั้งแต่การปรึกษาเบื้องต้น ไปจนถึงการพบปะกันโดยตรง การตรวจสุขภาพ และสุดท้ายคือการให้บริการจริง ลูกค้าเป็นผู้หญิงวัยสามสิบกว่าปี ที่ต้องการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวโดยสมัครใจ เธอเป็นคนที่คิดถึงชีวิตของตัวเองอย่างจริงจังและรอบคอบ
หลังจากพิธีเสร็จสิ้นไปสักพัก ฉันรู้สึกแปลกๆ
ผมรู้สึกว่าตัวเองได้ทำอะไรสักอย่างแล้ว แต่ผมไม่สามารถตอบได้ทันทีว่านั่นคือ ‘สิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ’ หรือไม่
ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีลูกหรือไม่ และแม้จะมีลูก ก็ยังไม่ชัดเจนว่าฉันจะมีส่วนร่วมในชีวิตของลูกนั้นอย่างไร ฉันไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าผลจากการกระทำของฉันจะนำไปสู่อะไร ความรู้สึกเหมือนอยู่ในภาวะไม่แน่นอนนั้นได้คงอยู่เป็นเวลานานพอสมควร
เมื่อฉันได้ยินว่าเธอตั้งท้อง
จนถึงขณะนี้ เราได้ให้การรักษาแก่ผู้รับการรักษา 6 คน และในจำนวนนั้น มี 2 คนแจ้งว่ากำลังตั้งครรภ์
ยากที่จะบรรยายด้วยคำพูดได้อย่างชัดเจนว่าฉันรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินข่าวว่าตัวเองตั้งครรภ์เป็นครั้งแรก แต่ความรู้สึกนั้นต่างไปเล็กน้อยจากความรู้สึก ‘ความสุข’
“ความโล่งใจ” อาจเป็นคำที่ใกล้เคียงที่สุดในการอธิบายความรู้สึกนี้
มันรู้สึกเหมือนเป็นการยืนยันว่า ‘งานนี้มีความหมาย’ ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจ และสงสัยว่า ‘ฉันจะสามารถเผชิญหน้ากับชีวิตที่ยังไม่เกิดได้หรือไม่?’
เมื่อความสัมพันธ์ทางชีวภาพของเราได้รับการยืนยันจากการตรวจ DNA แล้ว การจ่ายเงินเลี้ยงดูลูกก็เริ่มขึ้น ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเงิน 100,000 เยนต่อเดือนนั้นเป็นภาระทางการเงินเลย แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกอย่างแรงกล้าที่สุดคือ ‘ตราบใดที่การจ่ายเงินนี้ยังดำเนินต่อไป ฉันก็จะไม่มีวันลืมลูกคนนี้ได้’ นอกจากนี้ ยังมีส่วนหนึ่งในตัวฉันที่เพียงแต่ไม่ต้องการจะลืม
เขาไม่ใช่ ‘พ่อ’ ของฉัน แต่เขาก็ไม่ใช่ ‘คนที่ไม่มีความสัมพันธ์’ เช่นกัน
ตามกฎหมายแล้ว สถานะของบุคคลในการบริจาคอสุจิคือ “ผู้บริจาค” ไม่ใช่ “พ่อ” บุคคลดังกล่าวไม่ยอมรับความเป็นพ่อ และไม่มีส่วนร่วมในการดูแลลูกในชีวิตประจำวัน
แต่เมื่อพูดถึงเรื่องว่าพวกเขาเป็น ‘คนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง’ หรือไม่ ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ
ที่ไหนสักแห่ง มีเด็กคนหนึ่งที่สืบทอดพันธุกรรมของฉันกำลังเติบโตขึ้น ตั้งแต่ฉันเริ่มทำงานนี้มา ฉันก็หวังเสมอว่าเด็กคนนั้นจะสุขภาพดีและมีความสุข
ตอนแรก ผมรู้สึกสับสนเล็กน้อยกับความรู้สึกนี้ ผมกำลังแสดงความเห็นอกเห็นใจมากเกินไปหรือไม่? หรือผมกำลังก้าวข้ามขอบเขตของตัวเองในฐานะผู้บริจาค?
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ผมเชื่อว่าควรเก็บรักษาความรู้สึกนี้ไว้ ผมไม่คิดว่า ‘ความไม่สนใจ’ เป็นท่าทีที่ถูกต้องสำหรับผู้บริจาคอีกต่อไป ผมเชื่อว่าการรักษาความห่างเหิน—แสดงความสนใจโดยไม่ก้าวข้ามเส้น—จะนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่จริงใจในระยะยาว
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจากการไม่ยอมแพ้และพยายามอย่างต่อเนื่อง
หลังจากดำเนินการงานนี้มาสามปีแล้ว มีบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป
ทุกอย่างเริ่มต้นจากคำถามว่า ‘ฉันจะทำอะไรได้บ้าง?’ และตอนนี้ ฉันได้เพิ่มมุมมองใหม่ว่า ‘โครงการนี้จะช่วยสร้างสังคมแบบใด?’
จำนวนผู้หญิงที่เลือกเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวกำลังเพิ่มขึ้น มีกรณีที่ผู้เปลี่ยนเพศจากชายเป็นหญิง (FTM) ต้องการตั้งครรภ์ คู่รักที่มีคู่ครองเป็นโรคไม่มีตัวอสุจิ (azoospermia) กำลังค้นหาทางเลือกต่าง ๆ ผมหวังว่าเราจะสามารถสร้างสังคมที่ผู้คนเหล่านี้สามารถมีลูกได้อย่างสบายใจ
แม้ว่าการบริจาคสเปิร์มจะเป็นเพียงหนึ่งในวิธีการเพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ แต่หากผมสามารถมีส่วนร่วมได้แม้เพียงเล็กน้อยในการรับประกันว่าวิธีการนี้จะยังคงทำงานได้อย่างถูกต้อง ผมก็รู้สึกว่ายังมีเหตุผลที่จะดำเนินการต่อไป
เมื่อต้องเผชิญกับคำวิจารณ์และความเข้าใจผิด
การบริจาคสเปิร์มมักถูกเข้าใจผิดในบางครั้ง
‘ทำไมพวกเขาถึงทำอย่างนั้น?’, ‘มีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังหรือไม่?’, ‘พวกเขาไม่ได้กำลังทำให้เด็กๆ ต้องวุ่นวายไปทั้งนั้นหรือ?’
ผมรู้ดีว่ามุมมองนี้มีอยู่ แต่ผมไม่คาดหวังว่าทุกคนจะเข้าใจมัน
อย่างไรก็ตาม ผมเชื่อว่าหากผู้คนได้เข้าใจความเป็นจริงของกิจกรรมของเรา พวกเขาก็จะยอมรับอย่างน้อยว่า ‘มีผู้คนที่ดำเนินการด้วยความจริงใจ’ การเปิดเผยผลการตรวจโรคติดเชื้อ การอธิบายความเสี่ยงทางพันธุกรรม การจ่ายค่าเลี้ยงดูหลังการตรวจสอบดีเอ็นเอ และการร่วมมือตามคำขอให้เปิดเผยที่มาของเด็ก — ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นหลักฐานที่แสดงถึงความมุ่งมั่นของเราในการ ‘ดำเนินการอย่างรับผิดชอบ’
สำหรับผู้ที่ยังตัดสินใจไม่ได้
ผมคิดว่าบางคนที่กำลังอ่านบทความนี้อาจกำลังพิจารณาเรื่องการบริจาคสเปิร์ม แต่ยังมีความสงสัยหรือความกังวลเกี่ยวกับบทบาทของผู้บริจาค
“ทำไมคุณถึงทำอย่างนั้น?” เป็นคำถามที่ถูกต้องและสมเหตุสมผลมากครับ โปรดถามพวกเขาโดยตรงเลยครับ
สิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผมทำงานนี้ ความรู้สึกของผมหลังจากบริจาคเงิน และความคิดของผมเกี่ยวกับอนาคตของเด็กคนนั้น ผมจะตอบทุกคำถามอย่างตรงไปตรงมา หากหลังจากฟังคำตอบของผมแล้ว คุณรู้สึกว่า ‘คนนี้เชื่อถือได้’ เราก็สามารถเดินหน้าไปด้วยกันได้ แต่หากคุณไม่รู้สึกเช่นนั้น คุณก็สามารถหาผู้บริจาคคนอื่นได้
ผมเชื่อว่าการทำความรู้จักผู้บริจาคในระดับส่วนตัวเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งในการสร้างความสัมพันธ์ระยะยาว
คลิกที่นี่เพื่อติดต่อเราผ่าน LINE คลิกที่นี่เพื่อกรอกแบบฟอร์มสอบถาม
สรุป
- แรงบันดาลใจที่ทำให้ผมตัดสินใจเป็นผู้บริจาคสเปิร์ม มาจาก ‘ความเสียดายที่ไม่มีลูก’ หลังจากทุ่มเททำงานมา 20 ปี และจากความรู้สึกว่าผมอาจสามารถช่วยเหลือใครสักคนได้
- หลังจากนำเสนอมันเป็นครั้งแรก ฉันก็รู้สึกไม่แน่ใจ เพราะยังไม่สามารถเห็นผลลัพธ์ได้
- เมื่อฉันได้รับข่าวว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันรู้สึก ‘โล่งอก’ และ ‘ความรับผิดชอบ’ มากกว่าที่จะรู้สึก ‘ความสุข’
- ตามกฎหมายแล้ว เขาไม่ใช่พ่อ แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าเขา ‘ไม่มีความเกี่ยวข้องเลย’ เช่นกัน ฉันกำลังรักษาความห่างเหินไว้ ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาความรู้สึกนั้นไว้
- ในช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา มุมมองของฉันได้เปลี่ยนจาก ‘ฉันสามารถทำอะไรได้?’ เป็น ‘กิจกรรมนี้มีประโยชน์ต่อสังคมอย่างไร?’
- ผมรู้ดีว่ามีความเข้าใจผิดและคำวิจารณ์อยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ผมเชื่อว่าหากผมยังคงดำเนินการด้วยความจริงใจ ข้อความของผมก็จะถูกเข้าใจได้
- การได้ฟังความคิดและความรู้สึกภายในของผู้บริจาคโดยตรง เป็นขั้นตอนสำคัญในการสร้างความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความไว้วางใจ
บทความที่เกี่ยวข้อง